Maatschappelijke betrokkenheid: een verhaal dat raakt

Datum : 14-01-2026

Bij MeerBusiness Duin- & Bollenstreek geloven we dat ondernemen en maatschappelijke betrokkenheid hand in hand gaan. Daarom geven we graag ruimte aan verhalen die laten zien wat er speelt in onze samenleving — ook als die verhalen stil en kwetsbaar zijn.

In samenwerking met Talent4Life delen we hieronder een persoonlijk ervaringsverhaal van een jonge mantelzorger. Een verhaal dat laat zien hoeveel verantwoordelijkheid sommige jongeren dragen, vaak zonder dat zij dit zelf zo benoemen. Het vraagt om aandacht, herkenning en begrip.

Neem de tijd om dit verhaal te lezen.

Ervaringsverhaal: Mantelzorg door de ogen van een jongere

Ervaringsverhaal: Mantelzorg door de ogen van een jongere

Vandaag wil ik een verhaal delen dat mij diep raakt. Een verhaal dat laat zien hoe groot de verantwoordelijkheid kan zijn die sommige jongeren dragen. Vaak zonder dat ze zelf beseffen dat dit mantelzorg heet.

‘Vanaf jonge leeftijd leerde ik voor mijn oudere broer te zorgen. Hij heeft autisme en kon moeilijk communiceren, raakte snel overprikkeld en deed zichzelf soms pijn. Ik voelde altijd de behoefte om hem te beschermen. Niet omdat het moest, maar omdat ik vond dat helpen goed en nodig was.

Thuis hadden we weinig familie die kon bijspringen. Mijn moeder werkte hard, maar was vaak uitgeput. Samen met mijn zus zorgden we voor het gezin: koken, schoonmaken, helpen met de kleintjes, en ondertussen checken of mijn moeder wel sliep en genoeg at.

Pas later besefte ik dat dit niet ‘gewoon helpen’ was, ik was een mantelzorger.

Het viel me zwaar om dat woord te horen. Het gaf mijn situatie ineens een naam. En eerlijk: het deed pijn. Ik had nooit stilgestaan bij hoeveel verantwoordelijkheid ik droeg, of hoeveel angst ik had wanneer mijn broer weg kon lopen terwijl ik op school zat.

Toen ik uit huis werd geplaatst, voelde alles dubbel. Ik voelde me schuldig omdat ik “niets meer kon doen”. Geen huishouden, geen broertjes, geen zorg voor mijn broer… Het voelde alsof ik mijn plek kwijt was.

Maar ik leerde iets belangrijks: je kunt pas goed voor anderen zorgen als je ook voor jezelf leert zorgen.

Mijn broer krijgt nu gelukkig steun, al blijft de druk op mijn moeder groot. Dat blijft soms moeilijk om te horen. Maar ik ben niet meer alleen. Ik krijg ook zelf hulp en dat maakt een verschil. Ik ben nog steeds mantelzorger. Maar ik ben nu óók iemand die beter voor zichzelf leert opkomen.

Dit is één hoofdstuk uit mijn verhaal. Er zijn er nog veel meer, maar ik kom steeds dichter bij een einde dat goed voelt. En dat geeft hoop.’

Anoniem, 14 jaar